Ο ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΥΝΟΡΑ Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΑΓΗ ΗΤΤΑΣ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΑ Ή ΘΑ ΗΤΤΗΘΟΥΜΕ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ!

Εργασιακή ανασφάλεια, απολύσεις, περικοπές των κοινωνικών παροχών, κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας των νέων, φορολογικές αυξήσεις για τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους, περικοπές στις συντάξεις και στο κράτος πρόνοιας για όλους. Δεν έχει σημασία πού ζει κανείς στις λεγόμενες «προηγμένες» καπιταλιστικές χώρες. Η λύση για την κρίση είναι παντού η ίδια. Πολλοί θεωρούν ότι τα χειρότερα έρχονται και ακόμα και τμήματα της άρχουσας τάξης το λένε απερίφραστα. Η βάρβαρη επίθεση στο βιοτικό επίπεδο και τις συνθήκες εργασίας μας θα συνεχιστεί με αυτόν τον τρόπο, εάν το αφήσουμε έτσι. Δεν πρόκειται απλώς για μια κρίση που αφορά «επισφαλή δάνεια» ή «αναξιόπιστες τράπεζες». Πρόκειται για μια δομική κρίση που υποβόσκει εδώ και δεκαετίες, στην πραγματικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70 . Ταυτόχρονα, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες η διεθνής εργατική τάξη βρίσκεται σε συνεχή υποχώρηση. Τα λίγα μικρά σημάδια αντίστασης εκδηλώνονται μόνο σε χώρες που υφίστανται τις χειρότερες συνέπειες της κρίσης, όπως η Ελλάδα και η Ισπανία. Οι καπιταλιστές προκειμένου να καταπνίξουν κάθε αντίσταση εν τη γενέσει της επιτίθενται σε αυτές τις χώρες με τον σκληρότερο τρόπο. Ξέρουν πολύ καλά πώς να τα βάλουν μαζί μας. Η τακτική τους συνοψίζεται σε μια φράση: «διαίρει και βασίλευε». Σήμερα οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα είναι αυτοί που πρέπει να ματώσουν. Αύριο θα έλθει και των άλλων η σειρά. Για να το καταφέρουν αυτό δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε ψέμα. Οι εργάτες στη Γερμανία και αλλού πρέπει να πεισθούν με κάθε τρόπο ότι για την κρίση ευθύνεται το βιοτικό επίπεδο του λαού της Ελλάδας. Αντιστρόφως, στην Ελλάδα πρέπει να φάνε το παραμύθι ότι ο γερμανικός λαός επωφελείται από τη δικιά τους δυστυχία. Είναι φανερό: οι αστικές τάξεις των χωρών μας προσπαθούν να μας διχάσουν. Προσπαθούν να μας στρέψουν τον έναν εναντίον του άλλου. Όσο βρισκόμαστε στα μαχαίρια μεταξύ μας, δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας ενάντια στην καταπίεσή τους. Η ιδέα του «έθνους» είναι το σημαντικότερο όπλο τους γιατί κρύβει τον ταξικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος και υποβάλει την ιδέα ότι η υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων είναι μια έκφραση των κοινών συμφερόντων του «λαού». Αλλά εμείς δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας! Ο μοναδικός τρόπος να αντισταθούμε στην παγκόσμια επίθεση κατά του βιοτικού επιπέδου μας είναι να πραγματοποιήσουμε ενωμένοι την αντεπίθεσή μας. Αυτό θα το πετύχουμε αν καταλάβουμε ότι κάθε αγώνας εναντίον των μέτρων λιτότητας είναι και δικός μας αγώνας. Πρέπει να απορρίψουμε κατηγορηματικά κάθε εθνικιστική ιδεολογία και να βρούμε τρόπους να ενώσουμε τις δυνάμεις μας ανεξαρτήτως ηλικίας, επαγγέλματος, θέσης εργασίας ή κλάδου, είτε έχουμε (ακόμα) δουλειά είτε είμαστε άνεργοι. Για να επιτευχθεί αυτή η ενότητα, θα πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από τα παλιά συνδικάτα και τα πολιτικά κόμματα που το πλαίσιο αναφοράς τους είναι προσκολλημένο στο εθνικό κράτος και ζητούν διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Η ίδια η εργατική τάξη πρέπει να αποφασίσει για τα αιτήματα του αγώνα της και η οργάνωση αυτού του αγώνα πρέπει να παραμείνει στα δικά της χέρια. Αυτό θα γίνει διαμέσου αυτόνομων οργάνων πάλης, όπως οι απεργιακές επιτροπές, τα οποία θα ελέγχονται μονάχα από μαζικές συνελεύσεις όλων όσοι συμμετέχουν στο κίνημα. Επιπλέον, θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι ο αγώνας πρέπει να έχει πολιτικά αιτήματα. Ο καπιταλισμός δεν έχει κάτι παραπάνω να μας προσφέρει πέρα από εκμετάλλευση, δυστυχία και πολέμους. Η μόνη εναλλακτική λύση είναι ένα σύστημα που καταργεί το χρήμα, την εκμετάλλευση και το κέρδος, ένα σύστημα όπου η παραγωγή βρίσκεται σε αρμονία με την ανθρωπότητα και το περιβάλλον. Μια κοινωνία στην οποία τα μέσα παραγωγής και διανομής είναι κοινωνικοποιημένα και δεν τα διαχειρίζεται μια χούφτα καπιταλιστών (είτε ιδιωτικών είτε κρατικών). Χρειαζόμαστε μια εντελώς διαφορετική κοινωνία, μια κοινωνία «ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών», οι οποίοι θα σχεδιάζουν την παραγωγή με βάση τις ανάγκες τους και όχι με σκοπό το κέρδος. Δεν θα υπάρχουν ούτε έθνη, ούτε κράτη, ούτε σύνορα, ούτε πόλεμοι. Αυτό είναι το είδος του κομμουνισμού που οραματιζόμαστε! Δεν θα έρθει από τη μια μέρα στην άλλη. Έχουμε έναν μεγάλο αγώνα μπροστά μας, τόσο για να πείσουμε τους ταξικούς μας συντρόφους για την πραγματική εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό, όσο και για να οργανωθούμε και να νικήσουμε τις άρχουσες καπιταλιστικές κλίκες. Αυτό απαιτεί ένα οργανωτικό πλαίσιο. Όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς, αυτό δεν μπορεί παρά να είναι μια πολιτική δομή, μια διεθνής και διεθνιστική επαναστατική οργάνωση. Διεθνής, επειδή ο καπιταλισμός μπορεί να καταπολεμηθεί και να ξεπεραστεί μόνο σε παγκόσμια κλίμακα. Διεθνιστική, επειδή η απόρριψη όλων των εθνικιστικών ιδεολογιών είναι η βασική προϋπόθεση για τη δημιουργία της ταξικής ενότητας, και Επαναστατική, γιατί μόνο μέσω της ριζικής ρήξης με τον καπιταλισμό υπάρχει η προοπτική όχι μόνο να ζούμε με αξιοπρέπεια αλλά και ανθρώπινα. Αθήνα – Βερολίνο, 10/11/2012 Ομάδα Διεθνών Σοσιαλιστών (Γερμανία) http://gis.blogsport.de Σύντροφοι Διεθνιστές (Ελλάδα) http://engymo.wordpress.com www.leftcom.org