Zorg in actie Vertrouwen op eigen kracht sleutel tot succes!

Ruim drie maanden voeren werkenden in de verzorging- en verpleeghuizen, thuiszorg en kraamzorg actie. Ze eisen goede zorg en meer handen aan het bed, betere werkomstandigheden, verlaging van de werkdruk, een einde aan de flexibilisering, hogere lonen en hogere loonschalen in de thuiszorg. Een half jaar lang werden de eisen voor de CAO bij de verzorgenden geïnventariseerd. Ook werden verschillende acties georganiseerd in de instellingen om de misstanden in de zorg onder de neus te duwen van de bestuurders. Dat gebeurde onder meer bij Cordaan, Amsta en HWW. Verzorgenden organiseerden optochten naar de bestuurders met de eis om te zorgen voor voldoende personeel en goede werkomstandigheden, zodat zij hun cliënten de zorg en de aandacht kunnen geven die ze nodig hebben. In de Thuiszorg wordt ruim een jaar actie gevoerd tegen het verlagen van de lonen met 25%. In Haarlem organiseerden de thuiszorgsters tien stakingen en een tentenkamp. Inmiddels vinden hun acties navolging in een groot aantal steden, waaronder Utrecht, Rotterdam en Roosendaal (zie kader) . Op 14 februari werd op een grote manifestatie met 600 mensen het eisenpakket afgesproken. In maart werden meer dan 10.000 handtekeningen opgehaald die met 300 verzorgenden aangeboden werden aan de zorgbazen. Op 25 april was er een strijdbare manifestatie van 600 verzorgenden op het Plein in Den Haag. Daar werd een rapport aangeboden met misstanden in de zorg aan fractievoorzitters van politieke partijen, die op datzelfde moment nog eens voor 1,4 miljard bezuinigingen op de zorg aan het inplannen waren. Bezuinigingen als torenhoge eigen bijdragen in de zorg, mensen het recht ontzeggen om in een verzorgingshuis te worden opgenomen, verhoging van de werkdruk en het schrappen van noodzakelijke voorzieningen. Voor de verzorgenden en hun cliënten komen deze plannen bovenop alle werkdruk en misstanden, die reeds door de staat en de verzekeraars zijn veroorzaakt. Eerste nederlaag ACTIZ Van de bestuurders van de instellingen hebben verzorgenden weinig te verwachten. Zij voeren gewillig de ene na de andere opgelegde bezuiniging door en vullen hun dag met het schrappen van noodzakelijke voorzieningen voor patiënten. Verzorgenden die zich tegen deze misstanden verzetten en opkomen voor hun cliënten, worden geconfronteerd met grove intimidaties. Bestuurders proberen de strijd van de verzorgsters voor goede behandeling van hun cliënten te breken door teams te weren van hun afdeling, teams uit elkaar te halen en verzorgsters vals te beschuldigen. Bij Amsta werd een heel strijdbaar team de toegang tot hun zorgafdeling ontzegd. Door gelijk actief en eensgezind op te treden moest de directie op haar schreden terugkeren. Ook proberen bestuurders de actievoerende verzorgers een voet dwars te zetten door een akkoord af te sluiten met drie kleinere bonden, die samen maar 4% van de zorgwerkers vertegenwoordigen. Een akkoord waarin nog meer flexibilisering is afgesproken - zoals het toelaten van ZZP-ers in de zorg. De meeste verzorgenden zijn georganiseerd in de Abvakabo FNV en zetten hun acties door. Inmiddels hebben de bestuurders (verenigd in ACTIZ) hun plannen om de onregelmatigheidstoeslag om te zetten in een flex-toeslag moeten intrekken. Misstanden: 'kan nog wel uren doorgaan' De managers in de zorg houden nog steeds vol dat er met de kwaliteit in de zorg niets mis is. Toch zijn er inmiddels meer dan 1000 misstanden gemeld - en het einde van de stroom is nog niet in zicht. Zo meldde een verzorgende van zorginstelling SVONN uit de provincie Groningen: "Iedere maand hebben we teamoverleg en steeds komen de medicatiefouten aan bod. Veel fouten worden gemaakt doordat ook oproepkrachten de medicatie doen. Ze kennen de bewoners niet of nauwelijks. Vooral het baxtersysteem wordt niet ingevuld en daardoor komen er veel fouten met bloedverdunners. Dit is erg gevaarlijk voor mensen met hartklachten. Ook wordt vaak vergeten de medicijnen van 's avonds tien uur te geven. De bewoners komen te laat op bed. Er is 's avonds te weinig personeel en ook overdag is het een drama. Bewoners worden vaak te laat geholpen en vinden dit heel erg. Ze zeggen dan: 'om 9.30 uur zit ik in de kamer en moet nog ontbijten en om 10.00 uur staat de koffie er al weer, daarna om 11.30 uur staat het warme eten al op tafel'. Ze hebben dan helemaal geen trek in eten, waardoor sommige bewoners afvallen en slap op de benen worden. Hier zit helemaal geen structuur in. Ook worden stagemedewerkers op de werkvloer volledig ingezet. Ze zouden opgeleid moeten worden. Ik kan nog heel wat vertellen. Ook het rooster van ons is bar slecht. Ik heb zelf een rooster van gemiddeld 26 uur per week. Week één werk ik 37 uur, week twee werk ik 30 uur, week drie werk ik 24 uur en week vier werk ik twaalf uur. Ik moet vaak bijkomen en ben bekaf van de wisselingen. We werken met een kloksysteem. Dat is waardeloos. Je wordt erop aangesproken als je te weinig hebt geklokt. De bedoeling is straks dat je alleen betaald wordt wat je daadwerkelijk klokt. Je kunt beter meer mensen inzetten en dan kun je de bewoners rustig wassen en aankleden en hoef je niet zo te vliegen. Zo kan ik nog wel uren doorgaan, ik heb nog veel meer". Samen optrekken De woede en frustratie van de verzorgenden richt zich op de managers die de omvorming naar de zorg als winstfabriek uitvoeren en zichzelf daarvoor rijkelijk belonen. Meestal verdienen ze meer dan 200.000 euro plus een dure dienstauto - terwijl de voedingsassistente wordt wegbezuinigd en het aantal cliënten per verzorgende tot in het absurde wordt opgedreven. Maar de woede richt zich ook op de regeringen die de bezuinigingen in combinatie met privatiseringen organiseren. Verzorgenden in verpleeg- en verzorgingshuizen, thuiszorg en kraamzorg overwinnen hun angst en leren strijden. Ze weten dat ze - net als in hun werk - moeten vertrouwen op eigen kracht. Dat is de enige sleutel tot succes. Goede zorg gaat iedereen aan, daarom moeten ook familieleden en mensen in andere sectoren meedoen in de strijd tegen afwenteling van de crisislasten op de zorg. Samen optrekken, in het belang van de zieken en ouderen van nu en die van morgen.